Američki ekonomista i analitičar Martin Armstrong ocenio je da je neokonzervativna spoljna politika Sjedinjenih Američkih Država jedan od glavnih uzroka ekonomskog slabljenja Zapada, rasta javnog duga i sve dublje podele svetske ekonomije.
Prema Armstrongu, posle završetka Hladnog rata Vašington je preuzeo sve veći broj globalnih obaveza, dok su ratovi u Iraku, Avganistanu, Libiji, Siriji, Jemenu i drugim delovima sveta stvorili ogromne finansijske troškove. On u isti kontekst stavlja i američku podršku Ukrajini u sukobu sa Rusijom, tvrdeći da takva politika povećava javni dug bez rešavanja osnovnih geopolitičkih problema.
Armstrong smatra da se posledice takve politike direktno prenose na američku ekonomiju. Povećanje državnog duga dovodi do rasta troškova kamata, koji potom potiskuju izdvajanja za zdravstvo i druge socijalne programe, dok više kamatne stope poskupljuju kredite i hipoteke za stanovništvo.
Istovremeno, sankcije koje Zapad koristi kao sredstvo spoljne politike, prema njegovoj oceni, nisu izolovale Rusiju već su ubrzale stvaranje alternativnog ekonomskog sistema oko BRIKS-a.
Armstrong ukazuje da je trgovina između Rusije i Irana porasla, da se njihovi bankarski sistemi sve više povezuju i da se države koje žele da smanje zavisnost od Zapada okreću novim oblicima međusobne trgovine i finansijske saradnje.
Posebno kritikuje upotrebu dolara, sankcija i američkog finansijskog sistema kao instrumenata geopolitičkog pritiska. Prema njegovom mišljenju, takva politika podstiče države da premeštaju kapital i zlatne rezerve i traže alternative tradicionalnim zapadnim finansijskim centrima.
Armstrong smatra da je svet danas sve manje podeljen na osnovu ideologija, a sve više prema pitanju političke i ekonomske moći. Zemlje koje ne žele da prihvate američku dominaciju, prema njegovoj oceni, postepeno grade paralelne institucije i mehanizme saradnje.
On kao jednu od najvećih strateških grešaka Vašingtona vidi približavanje Rusije i Kine. Podseća da je američka politika u vreme predsednika Ričarda Niksona bila usmerena upravo na razdvajanje Moskve i Pekinga, dok je današnja politika, kako tvrdi, postigla suprotan rezultat i dodatno zbližila Rusiju, Kinu, Iran i veliki deo Globalnog juga.
U analizi se posebno osvrće i na Iran. Armstrong smatra da vojni pritisak na Teheran povećava motiv iranskog rukovodstva da dođe do nuklearnog oružja kao sredstva odvraćanja, oslanjajući se na zaključak da države koje poseduju nuklearni arsenal imaju znatno manju verovatnoću da budu direktno napadnute.
On podseća i na pojačane građevinske aktivnosti na iranskom kompleksu „Pikeks mauntin“ u blizini Natanza, za koji postoje sumnje da bi mogao da bude korišćen za zaštitu delova nuklearnog programa duboko pod zemljom.
Sjedinjene Američke Države istovremeno razvijaju novu generaciju konvencionalnih bombi za uništavanje duboko ukopanih objekata, dok se odvojeno razmatra i mogućnost ponovnog izvođenja nuklearnih proba male snage. Armstrong naglašava da je reč o dva različita programa, ali strahuje da bi sukob sa Iranom mogao da posluži kao opravdanje za novu trku u nuklearnom naoružanju.
On upozorava da bi eventualna upotreba nuklearnog oružja protiv Irana stvorila opasan presedan i mogla da snizi prag za upotrebu takvog oružja i u drugim sukobima.
Armstrong zaključuje da najveća opasnost za Zapad nije samo mogućnost širenja ratova, već ekonomska cena njihovog neprekidnog vođenja. Prema njegovoj oceni, kombinacija vojnih rashoda, sankcija, rasta duga i geopolitičkog cepanja svetske ekonomije postepeno potkopava ekonomsku prednost koju su Sjedinjene Države i Zapad decenijama imali.
