Grčka sve agresivnije privlači bogate investitore i rukovodioce finansijskih kompanija iz Velike Britanije, dok povećanje poreskog opterećenja u Londonu podstiče deo najimućnijih stanovnika da svoje poslovanje i poresko prebivalište presele u druge zemlje.
Američki ekonomista Martin Armstrong kao jedan od najupečatljivijih primera navodi milijardera i upravnika hedž fonda Krisa Rokosa, koji napušta Veliku Britaniju i premešta svoje poresko prebivalište u Grčku.
Prema Armstrongovim navodima, Rokos je tokom prošle godine britanskoj državi platio oko 330 miliona funti poreza, čime je bio među najvećim pojedinačnim poreskim obveznicima u zemlji. Istovremeno je obećao donaciju od 190 miliona funti Univerzitetu Kembridž.
Grčka imućnim strancima koji ispune propisane uslove nudi poseban poreski režim – fiksni godišnji porez od 100.000 evra na prihode ostvarene u inostranstvu, i to u periodu do 15 godina. Za korišćenje ove pogodnosti potrebno je, između ostalog, i značajnije ulaganje u Grčkoj.
Atina je dodatno uvela poresku stopu od samo pet odsto na bonuse i prihode od učešća u dobiti za određene rukovodioce privatnih investicionih i hedž fondova koji se presele u Grčku u okviru kompanija koje tamo uspostavljaju stvarno poslovanje.
Velika Britanija, s druge strane, kreće se u suprotnom pravcu. Najviša stopa poreza na dohodak u Engleskoj iznosi 45 odsto, dok su promenama poreskih pravila prihodi i kapitalna dobit iz inostranstva posle isteka početnog četvorogodišnjeg perioda izloženi britanskom oporezivanju.
Armstrong smatra da britanske vlasti greše kada polaze od pretpostavke da bogati poreski obveznici nemaju mogućnost da napuste zemlju.
On upozorava da savremeni kapital može veoma brzo da promeni državu. Vlasnik investicionog fonda može da promeni poresko prebivalište, otvori kancelariju u drugoj zemlji, preseli zaposlene i investicije, a vremenom sa sobom povuče i čitav poslovni ekosistem.
Prema proceni koju Armstrong navodi, da bi Velika Britanija nadoknadila poreski prihod od oko 330 miliona funti koji je donosio samo Rokos, bili bi potrebni porezi na dohodak približno 38.000 prosečnih radnika.
Armstrong zato tvrdi da bi cilj države trebalo da bude širenje poreske baze i privlačenje kapitala, a ne povećanje nameta do tačke u kojoj najveći poreski obveznici odlučuju da odu.
Grčka, koja je pre nešto više od decenije bila simbol evropske dužničke krize, sada pokušava da se pozicionira kao jedno od odredišta za međunarodni kapital, dok se London suočava sa sve većom konkurencijom Atine, Milana, Dubaija i Švajcarske.
Armstrong zaključuje da država ne može povećanjem poreza stvoriti prosperitet ako istovremeno svojom politikom podstiče kapital i najveće poreske obveznike da je napuste.
