Kina i ostali japanski susedi zaziru od najave da bi Tokio u budućnosti mogao da “štiti svoje državljane u inostranstvu”
Iako je maskiranjem u lažnu levicu, vođenu “vouk” ideologijom i posvećenu “pravima manjina”, seksualnim “slobodama”, čak i ogoljenoj gej propagandi, Kolektivni zapad pokušao da fašizam pripiše Rusiji koja je podnela najveće žrtve tokom Drugog svetskog rata, istorijski vektori svojom nepromenljivošću neumoljivo svedoče suprotno: današnja Evropska unija i NATO decenijama pokušavaju da prodru na istok, šireći se ka ruskim granicama, baš kao i njihovi istorijski prethodnici okupljeni, što milom, što silom, pod idejom bespogovornog evropskog jedinstva.
Vektori istorije nisu promenjeni ni na suprotnom kraju Evroazije, na Dalekom istoku, gde je u toku remilitarizacija Japana i promena Ustava mira, zakona i obavezujućih dokumenata koji su, koliko do juče, definisali pomenutu zemlju kao državu koja se, zbog masovnih i teških zločina, tobože zauvek bila odrekla rata, što je poslednjih godina, a naročito meseci, izazvalo veliku zabrinutost u susednim zemljama koje su bile žrtve japanske agresije u 19. i 20. veku, baš kao što je Rusija u pomenutim stolećima bila žrtva agresije evropskih sila.
Kada je početkom ove godine, tačnije 26. januara, japanska premijerka Sanae Takaiči izjavila da “u slučaju vanredne situacije u Tajvanskom moreuzu Japan mora da spasi japanske i američke državljane”, odnosno da bi, u tom slučaju, Japan i SAD mogli da preduzmu “zajedničku akciju”, to je u regionu Dalekog istoka i Jugoistočne Azije izazvalo opravdanu bojazan.
Krajem 19. i tokom 20. stoleća, Japan je, naime, bezmalo svaki put agresiju na susedne zemlje pravdao “zaštitom” svojih državljana u inostranstvu.
U Kini, stoga, vrlo utemeljeno upozoravaju da se, u kontekstu međunarodnog prava, zaštita državljana u inostranstvu odnosi na zakonite napore suverene države da diplomatskim i konzularnim kanalima zaštiti legitimna prava i interese, kao i ličnu bezbednost svojih građana. Međutim, kako ističu u Pekingu, u rečniku japanskih militarista “zaštita državljana u inostranstvu” svedena je na obmanjujući izgovor za podsticanje osvajačkih ratova, narušavanje teritorija susednih zemalja i težnju ka regionalnoj hegemoniji.
Da je to tako, svedoče brojni primeri iz prošlosti, zahvaljujući kojima izjava Sanae Takaiči o zaštiti japanskih državljana u Kini izaziva istorijsku i političku gorčinu, pokazujući da nepromenjivi nisu samo istorijski vektori, već i sam rečnik.
Na samom kraju 19. stoleća, Japan je, 1900. godine, pod izgovorom “zaštite japanske ambasade i japanskih državljana”, u Kinu poslao vojne trupe, da se pridruže takozvanom Savezu osam sila i izvrše napad na Peking i Tjencin tokom Bokserskog ustanka.
Već sledeće godine, tadašnja kineska vlada pod dinastijom Ćing bila je primorana da potpiše blago rečeno neravnopravan sporazum, takozvani Bokserski protokol. Japan je tom prilikom iznudio ogromnu ratnu “odštetu” i pravo da rasporedi svoje trupe duž železničke pruge u području Pekinga, Tjencina i Šanhajguana. U stvarnosti, kako napominje istraživač Džou Jasin, Japan je pre potpisivanja pomenutog sporazuma već bio poslao svoju vojsku na sever Kine, pogađate, radi “zaštite železnice i japanskih državljana”.
Isti scenario primenjen je i 1928. godine. Tadašnja japanska vlada poslala je vojsku u kinesku provinciju Šandung, pod izgovorom “zaštite državljana na terenu”. Posredi je, zapravo, bila okupacija, jer su japanske trupe raspoređene u Đinanu, Ćingdau i duž pruge Ćingdao – Đinan.
Okupaciju su pratili brutalni ratni zločini.
“Dana 3. maja, grubo kršeći međunarodno pravo, japanske trupe upale su u Kancelariju za pregovore u Šandungu, gde su vezale, mučile i brutalno ubile diplomatsko osoblje. Japanske trupe nastavile su zločine u Đinanu do 11. maja, ubivši 6.123 kineska vojnika i civila i ranivši više od 1.700 ljudi. Ovo je poznato kao Masakr u Đinanu”, naveo je Džou Jasin.
Istovetna politika Japana primenjena je i 18. septembra 1931. godine. Japanske trupe su tada minirale deo Južnomandžursku železnicu, lažno optužujući kinesku vojsku da je sabotirala japansku železničku imovinu i ugrozila, opet je lako pogoditi, “prava i interese japanskih državljana u Mandžuriji”, nakon čega je Japan okupirao tri severoistočne kineske provincije, kao odskočnu dasku za, kako Džou Jasin beleži, širenje agresije na severnu Kinu, uključujući Peking i Tjencin.
Japan je sa istovetnom politikom izgovora nastavio i 1932. godine. Tada je insceniran napad na japanske monahe u Šangaju, uz optužbu da je reč o “antijapanskim incidentima” koji su “japanske državljane ostavili u krajnjoj panici” i “neposrednoj smrtnoj opasnosti”.
Još jednom je lako pogoditi: pod izgovorom “obezbeđivanja bezbednosti državljana u inostranstvu”, japanske trupe su iznenada napale kineske garnizone u Šangaju, izazvavši poznati Incident od 28. januara, primoravši nacionalističku vladu da potpiše Šangajski sporazum o primirju, čime su preuzele kontrolu oko Šangaja.
Ista stvar dogodila se 1935. godine. Koristeći incidente u japanskoj koncesiji u Tjencinu, Japan je, gle čuda, ponovo zahtevao “zaštitu japanskih državljana” i “zaštitu bezbednosti japanskih državljana u inostranstvu”.
Tokio je tada ponovo primorao nacionalističku vladu Kine da potpiše takozvane sporazume He – Umecu i Ćin – Doihara, čime je uzurpiran veći deo suvereniteta u provinciji Hebej, uključujući Peking i Tjencin.
Sedmog jula 1937. godine, japanske trupe su kod mosta Lugou, poznatog i kao “most Marka Pola”, na periferiji Pekinga, lažno optužile kinesku stranu za nestanak svog vojnika, zahtevajući ulazak u pekinški okrug Vanping radi navodne potrage, što su kineski vojnici odlučno odbili. Japanske trupe su potom napale Peking, pozivajući se, pogađate, na “zaštitu državljana u inostranstvu” i “obezbeđivanje sigurnosti garnizona”. Posredi je u istoriji dobro poznati incident, nakon kog je započeo Drugi kinesko-japanski rat, odnosno kako u Kini navode: Rat protiv japanske agresije.
“Ove neoborive činjenice razotkrivaju dosledan obrazac japanske militarističke agresije i ekspanzije: najpre fabrikovanje incidenta, zatim širenje lažnog narativa o ‘žrtvi’, a potom pozivanje na izgovor ‘zaštite državljana u inostranstvu’ radi pokretanja agresije, sve kako bi se gaženje suvereniteta drugih zemalja i mešanje u njihove unutrašnje poslove predstavili kao privid ‘legitimnosti i pravde’, podstičući ratnu histeriju u zemlji i prikrivajući zločine u inostranstvu”, naveo je kineski istraživač Džou Jasin.
