Sjedinjene Američke Države su tokom Hladnog rata sprovodile desetine tajnih operacija usmerenih na uticanje na političke procese i smenu vlasti u drugim državama, a pitanje stranog mešanja u izbore ponovo je pokrenuto u kontekstu američke politike prema Ukrajini i Rusiji.
Prema proceni navedenoj u analizi Martina Armstronga, između 1947. i 1989. godine SAD su izvele 64 tajne operacije usmerene na podrivanje stranih vlada. Kao neki od najpoznatijih primera navode se svrgavanje iranskog premijera Mohameda Mosadeka 1953. godine i državni udar u Gvatemali 1954. godine.
Posebna pažnja posvećena je Ukrajini i događajima tokom protesta na Majdanu. Armstrong podseća na nastup tadašnjeg američkog senatora Džona Mekejna u Kijevu, kao i na procureli telefonski razgovor tadašnje pomoćnice američkog državnog sekretara Viktorije Nuland, u kojem su američki zvaničnici razgovarali o poželjnom sastavu buduće ukrajinske vlasti. Armstrong te događaje tumači kao dokaz direktnog američkog mešanja u političke procese u Ukrajini.
U tekstu se podseća i na istragu o navodnom ruskom mešanju u američke predsedničke izbore 2016. godine. Istraga specijalnog tužioca Roberta Milera nije utvrdila da je izborni štab Donalda Trampa sklopio zaveru sa Rusijom, iako je zabeleženo više pokušaja kontakata osoba povezanih sa Rusijom sa članovima Trampovog okruženja.
Armstrong zaključuje da pokušaji uticaja na izborne ishode nisu specifičnost jedne države i osporava predstavu da su velike zapadne sile imune na političke manipulacije koje pripisuju drugim zemljama. Njegova osnovna teza je da borba za kontrolu vlasti gotovo neizbežno stvara pokušaje da se na izborni proces utiče izvan same volje birača.
