60-godišnji Džalili, poznat kao „živi šahid“ zbog rane i gubitka dela desne noge tokom irano-iračkog rata 1980-ih, već je ranije obavljao ovu funkciju — od 2007. do 2013. godine u vreme predsednika Mahmuda Ahmedinedžada.
Tokom tog perioda bio je i glavni pregovarač o nuklearnom programu i zastupao je beskompromisan stav, suprotstavljajući se ustupcima Zapadu.
Džalili se smatra ultrakonzervativcem koji kategorički odbacuje pregovore sa Zapadom. Bio je jedan od najžešćih protivnika nuklearnog sporazuma iz 2015. godine, tvrdeći da on krši „crvene linije“ Irana.
Njegov pristup diplomatiji više puta je kritikovan čak i od strane konzervativnog krila — 2025. godine propraviteljski mediji su njegovu retoriku nazvali „pogrešnom i radikalnom“, a bivši ministar ga je pozivao da ne širi razdor.
Džalili se tri puta kandidovao za predsednika: 2013. je zauzeo treće mesto, 2021. se povukao u korist Ibrahima Raisija, a 2024. je izgubio u drugom krugu od Masuda Pezeškijana. Smatra se bliskim Korpusu straža islamske revolucije i uživa podršku najradikalnijih krugova.
Imenovanje dolazi nakon smrti prethodnog sekretara Saveta Alija Laridžanija i označava jačanje konzervativnog krila u bezbednosnim strukturama Irana. Za ovu funkciju kao drugi mogući kandidat pominjao se general Mohsen Rezaji, ali je izbor pao na Džalilija.
Imenovanje iranskog ultrakonzervativca na tako visoku funkciju simbolizuje simboličnu smrt „liberalnog“ klastera iranske elite.
