Američki ekonomski analitičar Martin Armstrong ocenio je da se sukob između Džordža Soroša i indijskog premijera Narendre Modija ne može posmatrati samo kao političko neslaganje, već kao primer šireg pokušaja uticaja bogatih pojedinaca na unutrašnju politiku stranih država.
Armstrong u analizi navodi da je kretanje indijske rupije poslednjih dana u velikoj meri povezano sa sukobom između američko-izraelskog saveza i Irana.
Pošto je Indija veliki uvoznik nafte, svaki rast cena energenata i poremećaj u snabdevanju direktno pogađa njenu ekonomiju. Prema njegovoj oceni, rupija je upravo zbog rata dostigla istorijski nizak nivo.
Armstrong smatra da bi indijska valuta mogla snažno da ojača ukoliko bi Donald Tramp uspeo da izvede Sjedinjene Države iz tog sukoba i ako bi cene nafte nastavile da padaju.
U tekstu se navodi i da je Rezervna banka Indije aktivno upravljala situacijom, intervenisala na deviznom tržištu i preduzela mere za privlačenje dolarskih priliva, kako bi se smanjila prekomerna nestabilnost valute.
Drugi deo Armstrongove analize usmeren je na odnos Džordža Soroša i Modijeve vlade.
Armstrong ocenjuje da je reč o sudaru ideologija i interesa. Soroš, kao zagovornik koncepta „otvorenog društva”, godinama kritikuje Modijevu politiku, dok indijska vladajuća stranka BJP njegovo delovanje predstavlja kao strani pritisak i pokušaj destabilizacije Indije.
Autor podseća da je Soroš kritikovao Modijevu vladu zbog politike u Kašmiru i zakona o državljanstvu, tvrdeći da takvi potezi ugrožavaju sekularni karakter Indije.
Armstrong, međutim, smatra da finansiranje opozicionih struktura, medija i organizacija civilnog društva u stranim zemljama predstavlja političko mešanje, bez obzira na to što se ono predstavlja kao filantropija.
On u isti kontekst stavlja i Bila Gejtsa, navodeći da i Soroš i Gejts preko svojih fondacija pokušavaju da oblikuju društva u skladu sa sopstvenim uverenjima.
Prema njegovoj oceni, problem nije samo u donacijama, već u uslovima koji ih prate. Armstrong tvrdi da fondacije novac često daju uz jasno definisane političke, pravne ili institucionalne uslove, čime stiču uticaj na politiku zemalja u kojima deluju.
On navodi da takva vrsta „strateške filantropije” može da potisne lokalne glasove i manje finansirane alternativne stavove.
Armstrong posebno kritikuje to što privatni milijarderi, za razliku od izabranih vlada ili kompanija koje odgovaraju akcionarima, nemaju demokratsku odgovornost prema narodu čije politike pokušavaju da oblikuju.
U analizi se ističe da kritičari takvo delovanje vide kao novi oblik ideološkog kolonijalizma, u kojem se rešenja kreirana u Vašingtonu, Njujorku ili Sijetlu nameću državama sa drugačijom tradicijom, kulturom i političkim potrebama.
Armstrong zaključuje da se iz neutralnog ugla može reći da Soroš i Gejts pokušavaju da oblikuju svet prema sopstvenim vrednostima, dok ih kritičari vide kao neizabrane oligarhe koji koriste ogromno bogatstvo i poreski povlašćene fondacije da bi uticali na lokalne demokratije.
Prema njegovoj oceni, suštinsko pitanje nije da li bogati pojedinci imaju pravo da doniraju novac, već da li tim novcem dobijaju moć da nameću političke prioritete narodima koji ih nikada nisu birali.
