Sjedinjene Američke Države moraju da zadrže svoje vojne baze na Bliskom istoku, jer bi njihovo povlačenje iz zemalja Persijskog zaliva moglo da pretvori neuspeh u Ormuskom moreuzu u mnogo širi regionalni poraz.
Iran je decenijama nastojao da dominira Persijskim zalivom, a taj prostor su kroz istoriju mogli da mu ospore samo jaki spoljni akteri. Posle britanskog povlačenja 1971. godine, tu ulogu preuzele su Sjedinjene Američke Države.
Autori analize ocenjuju da bi povlačenje američkih baza sada poslalo signal da Vašington više nije spreman da štiti zalivske saveznike i slobodu plovidbe kroz jedan od najvažnijih energetskih pravaca na svetu.
Posebno se ističe opasnost da bi Iran mogao da iskoristi slabljenje američkog prisustva kako bi nametnuo kontrolu nad Ormuskim moreuzom, uključujući i mogućnost naplate prolaza brodovima.
U analizi se navodi da su iranski napadi na Oman pokazali Muskatu da Vašington više ne može pouzdano da garantuje bezbednost svojih partnera. Zbog toga se ne isključuje mogućnost da Oman, koji već dugo održava posebne odnose sa Teheranom, pristane na dogovor o režimu naplate prolaza kroz moreuz.
Američka politika u Zalivu oduvek je bila opterećena kolebanjem. Posle odlaska Britanaca, Vašington je pokušao da se osloni na lokalne saveznike, pre svega Saudijsku Arabiju i Iran, ali je Islamska revolucija 1979. godine srušila taj model.
Od tada su Sjedinjene Američke Države bile primorane da same preuzmu glavnu ulogu u zaštiti Zaliva. Tokom iransko-iračkog rata američka mornarica je držala plovne puteve otvorenim, uz značajne gubitke. Irak je 1990. godine ponovo testirao američku rešenost napadom na Kuvajt, što je dovelo do intervencije Vašingtona.
Danas, kako se ocenjuje, Iran nema vojnu snagu za klasičnu invaziju na susedne države, ali ima dovoljno kapaciteta i ideološke motivacije da ih ucenjuje i pritiska ako više ne postoji zapadna sila koja ga u tome može zaustaviti.
Povlačenje baza iz Persijskog zaliva možda bi, na prvi pogled, izgledalo razumljivo zbog štete koju su pretrpele i zbog nepouzdanosti pojedinih arapskih saveznika. Ipak, strateški bi to, prema ovoj analizi, bila katastrofa.
Iran je, uprkos udarima koje je pretrpeo, pokazao da može da nanese ozbiljnu štetu zalivskim državama i američkoj infrastrukturi. Saudijska Arabija i Ujedinjeni Arapski Emirati mogu pokušati da zaobiđu Ormuski moreuz novim naftovodima, ali bi i ti pravci ostali ranjivi na rakete i dronove.
Autori upozoravaju da je iranska ofanzivna sposobnost u nekim aspektima pokazala veću efikasnost od zajedničke protivvazdušne odbrane zalivskih monarhija i Sjedinjenih Američkih Država. Ako Vašington ne može brzo i u dovoljnom broju da obezbedi sisteme za presretanje, poverenje arapskih saveznika moglo bi da se uruši.
Posebno se kritikuje Trampova politika, jer je od 2019. godine više puta pokazala da napade na arapske saveznike ne tretira kao dovoljan razlog za američki rat. Nacionalna odbrambena strategija iz 2026. godine, koja naglašava da regionalni saveznici treba da preuzmu glavnu odgovornost za odbranu od Irana, u analizi se tumači kao signal američke nepouzdanosti.
Ipak, ono malo kredibiliteta koje je Vašingtonu ostalo na Bliskom istoku zavisi upravo od spremnosti da zadrži baze u Zalivu i Iraku, čak i ako to znači da su američke snage izložene opasnosti.
Ako Trampova administracija nije spremna da vojno dobije rat za Ormuski moreuz, onda mora barem da spreči da američki neuspeh preraste u regionalni, pa i globalni poraz.
Prvi korak, prema ovoj analizi, mora biti jasna poruka da američke baze u najopasnijim delovima Bliskog istoka ostaju tamo gde jesu.
Iran ima duboke unutrašnje probleme, a Vašington, umesto povlačenja, treba da zadrži pozicije i sačeka da ti problemi oslabe Teheran.
